کــــــــــافه رمان

ارایش خاصی هم نداشت. در کل با نمک وساده بود. دو صفتی که واضح دنبال خودش یدک میکشید.
صدای تعارف های سودی می امد که میگفت برود تا در کنار بلوط بنشیند و از گفت گوی دخترش لذت ببرد اما ریحان نمی پذیرفت. در میان ان همه کار سودی را باید همراهی میکرد.
نمیتوانست عمو و زن عمویش گله و شکایت داشته باشد .... نمیتوانست از حرفهای ناگفته اش و دلتنگی ها و تنهایی هایش حالا یک سرگشاده و یک گزارش کامل به مادرش بدهد... نمیتوانست دلخوری هایش را کتمان کند و به پدرش نگوید که روزها سعی کرد تا از او متنفر شود اما نشد... روزها در وجودش فریاد میزد بدبختی اش .. ناکامی اش همه و همه به خاطر اجبار پدرش بود .. چون او اختیار دارش بود اما هیچ کدام را دیگر حساب نمیکرد ... ذهنش دیگر انقدر پر بود از ونداد که این فکرها دیگر در حال خاک خوردن بودند.
پدر ومادرش هم مانند مهمان رفتار میکردند... به طور خاصی بحثی در رابطه با انها پیش نمی امد.
انقدر ها هم که فکر میکرد خانه ی مادر شوهر مهیج نبود...
واقعا حس میکرد سرماخورده است. ونداد راست میگفت نباید شوفاژ ها را خاموش میکرد.
در حالی که درجواب تعارف سودی حرفی جور میکرد ونداد گفت: دلمه بادمجون دوست نداره...
سودی لبخندی زد وگفت: چه خوب سلیقه ی هم دستتون اومده....
ونداد کمی اب نوشید وگفت: مجبور شدیم ...
این حرف به مزاق بلوط خوش نیامد... شاید اگرخودش میگفت اوضاع فرق میکرد اما الان از زبان او...
نمیدانست از چه چیزی دلخور است...
نفس عمیقی کشید. اشتهایش کور شده بود. چرا این حرف را زد؟اگر دیروز ان همه التماس هایش برایش مهم نبود اما الان این بی تفاوتی های کوچکش مهم بود.
از اشتها افتاده بود...
بحث خاصی میان جمع صورت نمیگرفت. انگار به هیچ اشتراکی برای شروع بحث نمیرسیدند.
دوست داشت زودتر به خانه برود و بداند این همه بد قلقی از کجا منشا می گیرد...
دوست داشت فضای تاریک باغ را ببیند... شست و شوی ظروف را سودی به عهده گرفته بود وریحان والناز وویدا هم کمک میکردند.
در میان گپ وگفتشان شنید که هاتف از ساره خواستگاری کرده است... و ساره هم مخالفتی نداشت. یک تبریک به ساره بدهکار بود.
از جا بلند شد. با ان لباسش روی ایوان ایستاد...
نمیدانست چرا درست در تیر راس ونداد ایستاده بود ... دوست داشت بیاید و غر بزند که سرد است بیا داخل...
به باغ تاریک نگاه میکرد.
روزاول حس خاصی نداشت ... اما امروز باتجربه ی یک دنیا حس انجا ایستاده بود و سرما را مزه مزه میکرد.
روی شانه هایش کتی قرار گرفت.
با دیدن پدرش ذوقش کور شد.
اما کت عطر ونداد را می داد.
کت ونداد بود.
بهرام لبخندی نثار دخترش کرد وگفت: خواست خودش بیاره ازش گرفتم تا خودم باهات چند کلمه ای حرف بزنم....
بلوط نفس عمیقی کشید ... رضایت در رگهایش جریان داشت.پس حواسش بود... لبخند نصفه نیمه ای زد و بهرام بی مقدمه گفت: راضی هستی؟
انقدر یکباره بود که بلوط بپرسد: از چی؟
بهرام ابروهایش را بالا داد وگفت: از زندگیت؟
بلوط نفس عمیقی کشید... به بخار دهانش خیره شد وگفت: اره ...
بهرام: از من دلخوری؟
بلوط : نباشم؟
بهرام: مجبور شدم...
بلوط: مجبور شدی که منو که تنها دخترت بودم مجبور کنی؟ اره؟
بهرام اهی کشید وگفت: میدونم اشتباه کردم... اما خوشحالم که کنار اومدی...
بلوط: میدونی به چه قیمتی کوتاه اومدم؟
بهرام نفس عمیقی کشید و گفت: بلوط ... تو دوستش نداری؟
داشت ... دوستش داشت... اما به قیمت عادتی که دیگر نمیتوانست و نمیخواست ترک کند دوستش داشت! به قیمت روزهایی که مجبور بود او را تحمل کند و تحمل نکردنش درد بود... به قیمت حرفها و صبوری هایش تحمل کرده بود واگر یک روز ناصبور میشد می شکست... به قیمت تمام مهربانی هایش که بی جواب مانده بود و هنوز بی منت مهربان بود تحمل میکرد ومیساخت و میساخت اما سوختنی درکار نبود... اما نفس عمل پدرش ... این درکش سخت بود... شاید اگر هزار بار بدون اجبار با او هم خانه میشد این روزش نبود... چه بسا اگر اجباری در کار نبود الان کت او با عطرش روی شانه هایش نبود و گرمای تنش ، تنش را گرم نمیکرد.
بهرام دستش را دور کمر دخترش حلقه کرد وگفت: اگه به برادرم و پسرش و پدرم مدیون نبودم زندگیتو تباه نمیکردم...
خواست بگوید تباه نشده است اما کلمه ی مدیون بیشتر قلقلکش داد تا بپرسد: چه دینی؟
بهرام به سمت دخترش چرخید...
نفس عمیقی کشید وگفت: به لحنش عادت کردی نه؟
بلوط: اره .... برام عادی شده...
بهرام: اذیتت که نمیکنه؟ هان؟ حرفی؟ طعنه ای؟ منت چیزی و که سرت نمیذاره؟ میذاره؟
بلوط فکر کرد خودش منت نگذارد ان بدبخت سر از پا تکان نمیدهد...
بهرام افزود: به تو پ وتشرایی که به من میزنه چی؟
بلوط ماتش برد؟ کی چنین اتفاقی افتاده بود؟
بهرام لبخندی زد وگفت: نفرینمم میکنه؟
بلوط با تعجب گفت: کی؟ ونداد؟
بهرام نفس عمیقی کشید وگفت: ارزو به دل موندم یه بار دیگه عمو صدام کنه.... اما میدونم روزی هزار بار با خودش میگه من تباهش کردم... زندگیشو تباه کردم...
زندگی ونداد تباه شده بود؟ یک استاد شیمی... با درجه ی عالی تحصیلات... با ان همه هنر و استعداد موسیقی... مدال افتخار امیز... این منش متواضع وصبور و مهربان... تباه شده فرض میشد؟
بهرام اهی کشید وگفت: تو هم منو ببخش... زندگی جفتتون بخاطر یه لحظه نابود کردم...
بلوط با تعجب گفت: بابا من اصلا متوجه منظورت نمیشم؟
بهرام ابروهایش را بالا داد وگفت: مگه ونداد بهت نگفته؟
بلوط: چیو باید بهم میگفته؟
بهرام حیرت زده گفت: یعنی نمیدونی؟
بلوط با کنجکاوی گفت: چیو؟ چرا واضح نمیگین منظورتون چیه؟
بهرام نفس عمیقی کشید... گفتن این خاطرات تلخ بود... چرا ونداد نگفته بود؟ یعنی بلوط اصلا کنجکاوی نکرده بود؟ یعنی نمیخواست بداند؟ ...
سکوتی نسبتا طولانی میانشان برقرار شد...
بهرام دست دخترش را گرفت و به سمت استخر برد... استخر تاریک و خالی ...
با اشاره به مکان از خاطره ی دور و واضحی گفت ... شاید در حد پنج جمله ... شاید هم کمتر... زوایایش را نگفت... نوع ایستادن راهم نگفت... علت را گفت ومعلول... خصلت مردانه ی پدرش کم حرف زدن بود مثل ونداد ...
نفسش در سینه حبس شده بود.
این یکی امکان نداشت... این منصفانه نبود... به هیچ وجه... در عین ناباوری و ناعادلانه بودن... مثل یک شوخی احمقانه.... شوخی شوخی جدی شد.... انقدر جدی که اول یک زندگی را تحت شعاع قرار داد و بعد زندگی خودش....
مثل پازل... چیدمان یک ساختمان... انگار باید این اتفاق می افتاد تا حالا در این تاریکی مقابل پدرش بایستد وفکر کند که ونداد هیچ وقت انتقام نگرفت... طعنه نزد... کینه نداشت... احترام گذاشت... صبوری کرد... اصلا به رویش نیاورد که بخواهد حتی سر ناخنی منت بگذارد... مات با چشمانی خیس و گلوی پر بغض فکر میکرد در حق یک بچه این نهایت بی رحمی بود... عادتی که تا ابد برایش بماند بی رحمی بود... چرا تا به حال نگفته بودند... چرا تا به حال نمی دانست.... چرا کسی به او نگفت که فروخته میشود به کسی که حق داشت بخرد؟ چرا کسی به او نگفت ... نفسش را سنگین بیرون فرستاد...
بهرام نفس عمیقی کشید وگفت: وقتی بهادر بهم گفت چک وپاره کرده گفتم باز این پسر کاری کرد که تجربه ی پنجاه ساله ی منم در قبالش کم اورد... امشب هم که تو... اقایی کرده که تا الان به روت نیاورده...
بلوط اشکهایش را پاک کرد وگفت: پس بخاطر همین اینقدر راحت منو بهش دادی؟ خواستی تاوان اشتباهتو من بدم؟ منو بهش فروختی که تاوان اشتباه بیست ساله اتو بدم؟
بهرام نفس عمیقی کشید... مردها نه بغض میکنند نه گریه ...! این رسمی بود که در هر صورت باید به جامی اورد. در تمام تلاشش برای حفظ بغضش در نهایت بلوط فهمید کمی پلکهایش نم دار است....
سرش را پایین انداخت وگفت: تو رو ارزون نفروختم...
بلوط نفس عمیقی کشید... دلش ماتم گرفته بود... داشت سوگواری لحظاتی را میکرد که در ندانستن دست و پا میزد و او را به تمسخر گرفته است... تحقیر کرده است و او دم نزد که پدر خودت باعث وبانی اش بود... حتی یک کلمه ... تاوان اشتباه دیگران را او داد.
بهرام نفس عمیقی برای رهایی از بغضش کشید وگفت: نخواستم تاوان اشتباهمو تو بدی دخترم....
بلوط : ولی دادم.... منم تاوان دادم... قشنگ ترین تاوان زندگیمو ... و این بار بی خجالت در اغوش پدرش فرو رفت. شاید یک لحظه از تاثر و شرایط موجود حق را به او داد... بیست سال دوری از خانواده... اجبار زندگی با یک پسر خود ساخته که حالا در عرشه ی دلش سکان دار بود... مگر دیگر میتوانست ان لکه ی کمرنگ نارضایتی را ببیند؟
پدرش... خودش... ونداد... لعنتی چقدر خوب بود... درست مثل بوی عطرش!

پدرش... خودش... ونداد... لعنتی چقدر خوب بود... مثل بوی عطرش!
بهرام نفس عمیقی کشید وگفت: قدر همو بدونید...
بلوط حرفی نزد. هنوز در شوک بود.
شوک حرفهایی که از خاطرات بود و حقیقت داشت.
بهرام تنهایش گذاشت... در ان هنگام شب واقعا به این تنهایی هم نیاز داشت....
کت وندا د را کاملا پوشید... چهار تا مثل خودش ان داخل جا میشدند... بازوهایش را هم در استین هایش فرو کرد ... دستهایش هم کشیده بود.
همان کتی بود که چند وقت پوشیده بود.... نمیدانست ست کت وشلوار است ... این ر ا تک با یک شلوار دیگر ست کرده بود.
نفس عمیقی کشید ...
انگشتانش را در جیب کتش گذاشت... با حس لمس مقوایی ان را بیرون اورد.
در تاریکی شب متوجه نشد ان چیست... بنظرش سطح لیزش شبیه کاغذ گلاسه بود.
به سمت چراغی رفت که گوشه ای از حیاط تعبیه شده بود.
ان را زیر نور چراغ گرفت. با دیدن چهره ی خودش و فرزام در حالت بوسه ... زانوهایش سست شدند... نفسش به شماره افتاده بود... در ان سرما وسوز هوا خیس عرق شده بود...
این دست ونداد چه میکرد...
با صدای الناز که به داخل خانه فرخوانده میشد ... سعی کرد از دو شوک همزمان بیرون بیاید... صورتش داغ بود.. عرق سردی تمام تنش را پوشانده بود.
فکر میکرد چه کسی زهرش را ریخت... از فرزام بعید بود.... گزینه ی دوم کوروش بود.
لعنت به او که زندگی اش را به بازی گرفته بود... هنوز حرفهای پدرش مثل پتک برسرش فرود می امد... حتی رفتار این چند وقته ی ونداد...
چطور نیامد تاعکس را در صورتش پرت کند وبپرسد: این غریبه کیست که تو را بوسیده...
خود خوری میکرد وفکر میکرد رفتار های ونداد را حالا درک میکرد. یعنی برایش مهم نبود که بپرسد؟ پس چرا دم از صداقت واعتماد میزد؟
چرا داد نزد که این کیست که تورا راحت می بوسد ... بی غیرت بود یا سر قولش؟
کاش عکاس عکس واکنشش را میگرفت... کاش شاهدی داشت که فریاد بزند حقیقت در همین لحظه نبود ... !
با صدای دوباره الناز اشکهایش را پاک کرد و عکس را به جیب ونداد برگرداند و وارد سالن شد.
****************************
***************************************
با خستگی روی مبل نشست.
بلوط به اشپزخانه رفت....
ونداد گفت: چیکار میکنی؟
بلوط :چایی نمیخوری؟
ونداد از جا بلند شد وگفت: نه میرم بخوابم... شب بخیر...
عزیزمش را نگفت و حق میداد که نگوید... حق میداد که همان شب به خیر هم نگوید.
بلوط فوری گفت: میخوام باهات حرف بزنم...
ونداد: ای وّ وّ وقت شب؟
بلوط: اره ... اشکالی داره؟
ونداد سری تکان داد و رفت تا لباس هایش را عوض کند.
بلوط فرز چای را عوض کرد... همان پیراهن را پوشیده بود. به خودش عطر زد وساقش را دراورد ... دوست داشت اولین شبشان اراسته باشد.
لیموها را داخل نعلبکی گذاشت و سینی چای را روی عسلی قرار داد.
ونداد با ان تی شرت سفید و شلوار راحتی نخودی هنوز خواستنی بود.
بلوط کنارش نشست وگفت: من باید راجع به یه چیزایی باهات حرف بزنم...
ونداد : چی؟
بلوط: وقتی من و تو شروع کردیم... هیچی بینمون نبود... جز یه سند که ما رو به هم وصل میکرد ... هیچ حسی من بهت نداشتم.... اینا رو میدونی نه؟
ونداد: اره....
بلوط نفس عمیقی کشید وگفت: چهار سال پیش... دانشگاه که قبول شدم... همون روز اول... با یه پسری به اسم فرزام اشنا شدم... تمام ترم اول فکر میکردم شوهرم همونه... همگرو ه بودیم.... بی مناسبت برای هم کادو میخریدیم ... هیچ وقت بیرون از محیط دانشگاه بیرون نرفتیم ... اما من فکرمیکردم ازش خوشم میاد... ترم بعد انتقالی گرفت و رفت... گوشی منم یه مدت بعد دزدیدن ازم... تمام روزهایی که دانشگاه میرفتم بیخیال پسر و وابستگی هاش شدم....
اما بعد از کارشناسی از یکی خوشم اومد که باز فکر کردم عاشقشم... مدام اصرا ر میکردم که باهاش ازدواج کنم... خوش تیپ بود... حتی قیافه اش از تو هم سرتر بود... اما سواد درست و حسابی نداشت...مغازه دار بود... یه دوست سمج هم به اسم کوروش داشت .. همون که چند وقت پیش پیغام گذاشته بود...
من با کوروشم ارتباط داشتم... ولی اون موقع فقط فکر و ذکرم پیش شروین بود... یه کاری کردم کوروش بخاطر کارای مزخرفش یه جوری بیفته که نتونه حالا حالا ها بلند بشه.... بعدش هم که یه ازدواج اجباری ناخواسته... تهران قبول شدنم... و دوباره دیدن فرزامی که فراموشش کرده بودم ...
به فنجان ها نگاه کرد .... نفس عمیقی کشید وگفت: سرد شد میرم عوضش کنم...
خواست بلند شود که ونداد دستش را گرفت وگفت: بقیه اش؟
بلوط سرش را پایین انداخت و با صدای مرتعشی گفت: ازت متنفر بودم... هیچی ازت نمیدونستم اما میدونستم که ازت متنفرم... نمیدونم چی شد... ولی فرزام و به زندگی ای که فکر میکردم فقط مال خودمه راه دادم... حس میکردم با اون میتونم فکر کنم که خوشبختم... میتونم فکر کنم که اجباری زندگی نمیکنم.... اما نشد.... نتونستم... حالا هم دارم در نهایت صداقت اعتراف میکنم.... چون خودت گفتی باید بهم اعتماد کنیم... من اعتمادتو نشکستم... اما ...
گریه اش گرفته بود. نمیخواست به شوهرش بگوید یک مرد غریبه را بوسیده است....
ونداد دستش را زیر چانه اش برد و صورتش را بالا اورد.چشمهای دریایی اش خیس اشک بود.
ونداد فقط نگاهش میکرد.
بلوط با گریه گفت: نمیخواستم بهت خیانت کنم.... ونداد باور کن نمیخواستم... من من... من دستشو میگرفتم... درحالی که دست تو رو پس میزدم... میذاشتم بهم نگاه کنه ولی از تو رو میگرفتم... گذاشتم... گذاشتم...
دیگر نمیتوانست ادامه دهد.
ونداد نفس عمیقی کشید.
هق هق بلوط بلند شده بود. ونداد هم کاری به ارام کردنش نداشت. شاید نیاز داشت خودش را ارام کند.
شاید ده دقیقه ای طول کشید.
ونداد از جا بلند شد .... سینی چای را برداشت و یک دور دیگر پرشان کرد. بخار داغ چای بلند بود.
بلوط نفسی کشید وگفت: همش همین بود....
ونداد فکر کرد همه اش؟ چیز کمی بود؟
ونداد دست به سینه نشسته بود ... صورت در هم رفته اش دست کمی از بلوط نداشت.
با لحنی که خستگی از ان می بارید گفت: اخرین بار کّ کّ کی دیدیش؟
بلوط : دو روز پیش.. همه چیز وبهش گفتم...
چقدر با صداقت...!
ونداد پوزخندی زد... کم کم به نیشخند و یک لبخند عمیق و یک قهقهه ی عصبی تبدیل شد.
از جایش بلند شد و رو به او ایستاد وگفت: حالا بهم میگی؟
بلوط سرش را پایین انداخت.
ونداد نفس عمیقی کشید وگفت: اگه اون عکس و تّ تّ تو جیب کتم نمیدیدی الانم نمیگفتی.... و چه تلخ بود لبخند لاینفک صورتش!

ونداد نفس عمیقی کشید وگفت: اگه اون عکس و تّ تّ تو جیب کتم نمیدیدی الانم نمیگفتی.... و چه تلخ بود لبخند لاینفک صورتش!
بلوط هق هقش را به زور خفه کرد... ونداد هنوز رو به رویش بود... انقدر مغموم و سرخورده به نظر می رسید که دیگر خودش هم یارای حرف زدن نداشت.
وندادنفس عمیقی کشید وگفت: چّ چّ چّ چطور تونستی؟
بلوط شقیقه هایش را محکم می فشرد ... در همان حال گفت: ونداد من ... من ... من نمیخواستم ... اون عکس لعنتی ادامه ام داشت... من غافلگیر شده بودم... من ... من اصلا ...
ونداد با کلافگی گفت: عکس ادامه داشت؟ اومدنش بّ بّ به اینجا هم ادامه داشت؟ اره؟هدیه ی ت ّ تّ تّ تولد گرفتن ادامه داشت؟
بلوط مات گفت: تو منو تعقیب میکنی؟ زیر نظر داری؟ اره؟
ونداد : نه... من مثل چشمام .... نه بیشتر... من بهت اعتماد داشتم... ولی الان ...
بلوط: الان نداری؟ نه؟
ونداد نفس عمیقی کشید. به سقف خیره بود... بغض کرده بود... له شده بود... خرد و خمیر ضربه فنی شده بود وفکر میکرد همسرش را دوست داشت ...
و حالا دوست داشتنش چرا این جواب سهمگین را در پی داشت.
نفس عمیقی کشید... داشت خفه میشد....
نمی خواست داد بزند... عصبانی باشد و همه چیزهای بی جان را بشکند... خودش شکسته بود... خم شده بود ... به اندازه ی کافی شکسته شده بود...
نفسش را فوت کرد.
بلوط رو به رویش ایستاده بود.
پر از استیصال...
ونداد موهایش را کنار زد ... سکوت بدی بود... انقدر بد بود که هیچ یک جرات شکستن را نداشتن...
باز گلی به شجاعت بلوط که پرسید: حالا من باید چیکار کنم؟
در اعتمادش یک شکست بزرگ خورده بود... انقدرکه هزار تکه شده بود ... انقدر که ... نفسش را سنگین بیرون داد وگفت: هیچی...
بلوط با بهت گفت: هیچی؟
ونداد نفس عمیقی کشید وگفت: نمیخوام تّ تّ تّ تا اخر عمرم بهت شّ شّ شک داشته باشم...
بلوط یک لحظه قلبش نزد... نفسش در سینه حبس شد...
تمام تلاشش برای حفظ تسلطش بی نتیجه بود.... بغضش بدتر شکست ... اشکهایش بی مهابا روی صورتش سر میخوردند.
ونداد سرش را پایین انداخته بود ...
باید توضیح میداد...
به ان جمله اش افزود: از اولشم نّ نّ نباید با هم ادامه میدادیم... نباید مجبورت میکردم که ادامه بدی... حق با تو بود... من وتو بدرد هم نمیخوریم...
انقدر این جملات را راحت به زبان اورد که بلوط فکر میکرد چرا مقطع نگفت.... از راحتی زیاد چرا هیچ کدام را مقطع نگفت... این نگا ه کهربایی سرد را نمیخواست... این صورت بی حالت و بدون لبخند محو را نمیخواست... گوشش دنبال نجوای مقطع تشدید دار بود...
این همه بی رحمی را نمیخواست...
بلوط اشکهایش را پاک کرد وگفت: این حرف اخرته؟
ونداد سرش را به علامت مثبت تکان داد.
بلوط ایستاده بود ....
ونداد موهایش را کشید وگفت: نمیخوام تا اخر عمر به کسی که دوّ دوّ دوستش دارم شک داشته باشم... چرا با مّ مّ من این کارو کردی؟ چّ چّ چرا با جفتمون اینکارو کردی؟
بلوط اشکهایش را باز پاک کرد... هرچند باز نا فرمانی میکردند و از چشمش فرود می امدند اما از جلوی ونداد رد شد وگفت: من من... من نخواستم به من بی اعتماد بشی... درچشمهای یخ زده وسرخش خیره شد وگفت: هرگز اینو نمیخواستم ...
ونداد نفس عمیقی کشید وگفت: برو بلوط...
با مکث گفت: من وتو نمیتونیم ادامه بدیم...
بلوط انگار توقع این را داشت ...چه راحت دوجانبه حرف میزد. ازدواج اجباری جدایی اجباری ... شاید یک لحظه از ذهنش گذشت باید بگوید ببخشید ... باید بگوید خواهش میکنم ببخش و اجازه بده با هم ادامه بدیم... اما نگفت... نتوانست بگوید ، که اگر میگفت بلوط نبود...! به سمت اتاقش چرخید وگفت: باشه هرچی تو بگی... خوشبخت باشی...
به سمت تلفن رفت.
ونداد خودش را به دیواری رساند و به ان تکیه داد.
صدای بلوط را می شنید که طلب یک ماشین را میکرد.
ادرس هم منزل دختر خاله ی مادرش بود که در تهران ساکن بود و میدانست که ریحان امشب را انجا میگذراند.
چمدانش را برداشت و تمام لباس هایش را که خیلی هم نبودند داخلش ریخت... وسایل میز اینه را هم داخل یک ساک ریخت و مانتو وشلوارش را پوشید...
کمی کرم زد... چشمهایش را ارایش کرد... رژ لبش هم پاک شده بود ان را هم تجدید کرد...
نفس عمیقی کشید. عطر زد.
یک روسری ساتن سورمه ای که با مانتوی ابی نفتی اش هم خوانی داشت و شلوار لی یخی پوشید.
کتانی های سفیدش را هم که تا به حال پا نزده بود را هم روی فرش خانه به پا کرد.
چیز زیادی نداشت... این خانه شاید اسما به نام او بود اما رسما ... دیگر جایی در ان نداشت.
همه چیز را برداشت... تابلوی ونداد را هم که دیروز برده بود قابش کرده بود ... یک قاب البالویی سوخته ...
از اتاق بیرون امد.
ونداد روی زمین نشسته بود.
با دیدنش حتی تکان هم نخورد.
بلوط در کمال ارامشی که کمتر در خود سراغ داشت... با لحنی خالی از هر بغض و لرزشی گفت: این یادگاری من به توه... امیدوارم ارزش اینکه روی دیوار باشه رو... مکثی کرد وحلقه اش را دراورد ...
ونداد بلند نشد که بگیرد.... در ناباوری فقط نگاهش میکرد.
بلوط حلقه ی ظریف وسفیدش را روی شیشه ی قاب گذاشت و هر دو را جلوی زانوی ونداد گذاشت.
به سمت پیانو چرخید و قورباغه ی نارنجی را برداشت وگفت: اینم من از طرف تو یادگاری با خودم می برم باشه؟
ونداد چیزی نگفت.
با صدای زنگ بلوط لبخندی زد وگفت: خوب...
سر سری نگاهی به اطراف انداخت. خانه اش... خانه شان.... پذیرایی مستطیل شکل تلویزیون ال ای دی و سینمای خانگی اش....
مبل های راحتی ال مانندی که پارچه اش ترکیبی از سیاه وزرشکی وصورتی چرک بود جلوی تلویزیون بود و ست مبل رسمی تر در انتهای هال به صورت گرد چیده شده بود.
میز نهار خوری دوازده نفره به رنگ همان ست رسمی هم درست زیر اپن قرار داشتند.
یک مزرعه ی افتاب گردان که نصفه نصفه در چهار تصویر وقاب نقش بسته بود به صورت نا مرتب پایین و بالا به دیوار بالای تلویزیون اویخته شده بود.
دو تابلو فرش هم با فاصله در قسمتی که انگار برای پذیرایی مهمان در نظر گرفته شده بود و شکیل تر به نظر میرسید به دیوار نصب شده بود.
اه عمیقی کشید ... خانه شان را دوست داشت... با صدای خشکی گفت: تاریخ و وقت دادگاه ومشخص کن... خداحافظ...
از کنارش رد شد... بوی عطر خنک وسرد و ملیحش به مشام ونداد رسید.
در بسته شد..... دو قطره اشک از چشمهایش پایین امد روی قاب چکید... رفت ... به همین راحتی... بی انصاف چقدر راحت رفت ... ! توضیح داد ... او نبخشید و رفت ... رفت که ...
چشمهایش را بسته بود... تمام خاطراتش مثل برق وباد ازجلوی چشمش عبور میکرد ... خاطراتی که با بلوط داشت.. لحظاتی که با هم گذرانده بودند....
چند بار سرش را از پشت به دیوار کوبید...
به تصویر خودش نگاه کرد... کار یک روز دو روز و یک ساعت و دوساعت نبود... با این همه ظریف کاری شاید زمان زیادی برده بود...
بلوط چقدر پشت صندلی می نشست تا تصویر او را بکشد... چقدر برایش زمان گذاشته بود .... چقدر...
نفسش بالا نمی امد... این وقت شب ... نباید اجازه میداد همسرش برود... ازخانه خارج شد.... اسانسور بالا نیامد... راه پله را پیش گرفت. دران ساعت شب اصلا مهم نبود که بخاطر سرعتش کسی بیدار میشود....
سرایدار خواب بود.
نفس نفس میزد ... به کوچه دوید... ماتش برد... بلوط نبود... چقدر دیر فکر کرد که باید دنبالش بیاید....
تا سر کوچه ی تنگ وتاریک دوید.... ورزشکار بود اما نفس کم اورده بود. کو چه خالی بود. چراغ ها خاموش بودند.... بلوط رفته بود... ! چرا گذاشت برود...
سردرگم و حیران راه میرفت وفکر میکرد چطور اجازه داد بلوطش برود؟ او که همه چیز را توضیح داد... چرا نپذیرفت... چراقبول نکرد... چرا نفهمید...
هوا ابری و دل گرفته بود... مثل تمام وجودش ساعت هفت صبح بود... مثل دیوانه ها بلند بلند با خودش حرف میزد. این هم برای بار دوم ... دیگر مگر روی این را داشت که بگوید ببخش وباز گرد؟ یک سوی ذهنش نهیب میزد دیگر وقتی اعتمادی نیست چه عشقی... دلش میگفت دیگر همه چیز را ازدست دادی... زندگی سراسر خوشبختی را که میتوانستی با کسی که دوستش داشته باشی... می بخشید مگر چه چیزی از او کم میشد؟ مگر به بلوطش حق نمیداد ؟
با نهایت خودخواهی گفت برو.... با نهایت خودخواهی بگوید باز گرد.... دیگر مگر میتوانست چنین خواسته ی معجزه وارانه ای از بلوط داشته باشد؟
زمان مثل برق وباد می گذشت.... از دو صبح تا الان بیدار بود و راه می رفت. با تی شرت خانه و دم پایی ابری ...! کسی عمرا فکر میکرد او یک استاد دانشگاه است ... از سرما می لرزید وفکر میکرد این چند ماه با بلوط بودن انقدر خاطرات شیرین وتلخ به جا گذاشته بود که تا ابد نمیتوانست فراموش کند...
عکسی را که دست بلوط دید .... برایش توضیح داد... چرا قبول نکرد که ان روزها از او متنفر بود.... چرا قبول نکرد ان روزها بهم قول داده بودند کاری بهم نداشته باشند.... ان روزها بلوطش نمیخواست با او باشد... پس حق داشت ... نداشت نمیدانست.
اما این را می دانست که مثل شکست خورده ها در ساعت هفت صبح جمعه با لباس راحتی می لرزید ومیدانست که زندگی اش به ته خط رسیده است... وهیچ راه برگشتی برایش نیست...
بلوطش او را بخشید وقتی فهمید که برای ازدواج اجباری یک چک سفید پذیرفته است... بلوطش او را بخشید وقتی نمیتوانست حرف دلش را بدون مکث بیان کند..... بلوطش او را بخشید وقتی صداها را از یک سو میشنید ... بلوطش صداقتش را وقتی ثابت کرد که دلایل محکمه پسند ش را شنید وفریاد زد دروغ است... بلوطش اعتماد داشت که بهنوش هم به خانه می امد و.... بلوطش... همیشه بزرگ بو د و میبخشید اما او...!
در را با کلید باز کرد.
سرایدار با دیدنش متعجب پرسید: طوری شده؟
جوابش را نداد.
سوار اسانسور شد.
روی تماشا کردن به اینه را نداشت.
ساعت هفت وسی دقیقه بود.
در را با کلید باز کرد.
خانه روشن بود... تلویزیون نرمش صبح گاهی نشان میداد و اهنگ هیجان انگیزی پخش میکرد.
ونداد سرش را خم کرد با دیدن بلوط که در اشپزخانه بود ... ماتش برد. این رویا بود یا خواب؟
بلوط با دیدنش با مکث گفت: سلام...
ونداد جوابش را نداد.
بلوط : چای دو دقیقه دیگه حاضر میشه .... زیرشو خاموش کن...
از جلویش رد میشد که ونداد دستش را گرفت و محکم درا غوشش گرفت. انقدر به خودش فشارش میداد که بلوط حس کرد تک تک استخوان هایش ترق ترق صدا می داد.
اما مهم نبود... با اینکه بوی عطرش را حس نمیکرد .... با اینکه ژولیده و خسته وخراب بود اما درا غوشش فرو رفته بود و مهم نبود که استخوان هایش درد میگرید!
ونداد به صورتش نگاه کرد وگفت: کّ کّ کی برگشتی؟
بلوط: مگه رفته بودم؟
ونداد چیزی نگفت.
بلوط با اخم ظریفی چینی به بینی اش انداخت و گفت:من کی به حرفت گوش دادم که این بار دومم باشه؟
غیر از این نبود که اگر بود این بلوط بلوط نبود!
ونداد لبخندی زد و بلوط گفت: ناراحتی؟
ونداد نفس عمیقی کشید وگفت: هیچ وقت به اندازه ی امروز خّ خّ خوشحال نبّ بّ بودم....
بلوط یک تای ابرویش را بالا برد وگفت: ده تومن از جیبت برداشتم.... کنسلی اژانس... برو خدا روشکر کن اومدی دنبالم ... وگرنه سر وتهت میکردم...
ونداد بلند خندید وبلوط گفت: واسه خاطر بدهیم اینجام.... خیلی خوشحال نشو...
لبخند رو لب ونداد ماسید... با حس هراسی بارز گفت: چی؟
بلوط : یه فرصت بهم بدهکاری... من بهت فرصت دادم... حالا نوبت توه...
ونداد نفس راحتی کشید و بلوط گفت: دوست دارم یه زندگی خوب و اروم داشته باشم ... دوست دارم همه حسرتشو بخورن... دوست دارم همه بگن شوهرش ازش سر تره... دوست دارم خوشبخت بشم... به سمت گوش چپش روی نوک پنجه رفت و اهسته گفت: با تو میخوام خوشبخت بشم...
ونداد با اخم گفت: خوبه میدونی... چی گفتی؟
بلوط خنده ای کرد وگفت: مزه اش به همینه .... گونه اش را بوسید وگفت: بریم صبحونه؟
ونداد با غر گفت: چی گفتی...
بلوط: فکر کن گفتم خیلی دوست دارم....
ونداد نیشش باز شد وگفت: مرسی برگشتی...
دوباره سفت در اغوشش گرفت ... بلوط ارام گفت: منو می بخشی؟
ونداد بو کشید وگفت: مگه چّ چّ چیکار کردی؟
بلوط خودش را به او فشرد وگفت: هیچی...
ونداد لبخندی زد وگفت: نمیخوام دیگه به قبلش فکر کنم.... باشه؟
بلوط: باشه ... قول بده که دیگه به قبلش فکر نمیکنی ... باشه؟
ونداد: بّ بّ باشه...
ونداد سرش را روی موهای نرم او گذاشت و بلوط گفت: منو امروز می بری...
ونداد تند میان کلامش امد وگفت: شهربازی؟
بلوط خندید وگفت: نه.... دوست دارم به یکی سر بزنم.... به یکی که مسبب همه ی این چیزا بود...
ونداد: کی؟
بلوط: بریم سرخاک...
ونداد: خاک کی؟
بلوط به رنگ کهربایی چشمهای پر از محبت و مهربانی وصبورش خیره شد قبل از اینکه لبهایش را با بوسه ای عاشقانه اتش بزند ، گفت: همون کسی که مجبورمون کرد یه زندگی مشترک داشته باشیم ...!
زندگـی یک آرزوی دور نیست
زندگـی یک جست و جوی کور نیست
زیستن در پیله ی پروانه نیست
... زندگی کن زندگی افسانه نیست
زندگی غیر مشترک
خورشید .ر
پایان